peşinden koştuğum şeyi elde ettiğimde hayal kırıklığına uğrama korkusu çoğu zaman vazgeçirmiştir harekete bile geçmeden.

ama romanın kahramanı koşmuştur; herşeyden vazgeçerek, zorlukların üstesinden gelerek, biran bile vazgeçmeyerek ve koşmuştur kitabın sonunu hiç düşünmeyerek.
roma imparatorluğunun sosyal yaşamını, neronun şiirlerine ilham olması için romayı yakmasını, ilk hristiyanların karşılaştığı zorlukları anlatan romanı okuduktan sonra düşündüm: acaba bigün harekete geçme cesaretini kendimde bulursam, ayağa kalktığımda biride benim arkamdan seslenir mi ''quo vadis?''???

''arafta kalmış ruhlardanız biz, hiçbir yere ait değiliz, arada bi yerlerdeyiz ve yokoluşu beklemekteyiz.''

mart ta arkadaşımın mesajına karşılık yazmıştım hissederek ; haziranda bi solukta okudum elif şafak'ın muz ve çikolata kokan romanını yine yoğun bi şekilde hissederek. arada kalmışlık, aidiyetten uzaklık son zamanlarda ruhumun derinliklerine işlemişken aynı sonu yaşamak istemediğim için romanın esas karekteriyle muz ve çikolataları rafa kaldırdım bi süreliğine. ve en ait olduğum yere evime döndüm kitabın hemen bitiminde.

bana uzun mektuplar yaz...

içinde kendimi bulacağımı düşünmüştüm okurken. uzun mektuplar hayal ederken, evet ordaydım bir deftere sırlarını dökerken ve gönderilmeyecek uzun mektuplar yazarken. sonra düşlerken hayal ederken. ama en ilginci aynı sonu yaşarken...

bu film sensiz anladım, son karede ağladım, yazıları akıttım, ışıkları yaktım, girdiğim kapıdan çıktım, kırıldım ama o tarafı duvara yasladım, ağladım ama bi mutlu sona bağladım...(nil karaibrahimgil sinema)