ötekiyüzüm

2010-03-18T18:29:00.001+02:00

çok uzun zaman olmuş.......................................

2008-10-14T22:00:00.017+03:00

uğradığım şehirler...
biri küçük diğeri büyük iki şehirde yaşıyorum ben.
iki şehirde de yaşanmışlıklarım, eşyalarım, arkadaşlarım ve farklı karakterlerim var
nasıl oluyor bilmiyorum ama küçük şehir sahip olduğu herşey gibi küçültüyor beni. ailemi, yaşanmışlıkların sayıca büyük bölümünü içine alan bu şehirde küçüldükçe küçülüyorum annesine muhtaç bebekler kadar.
büyük şehirde ise belki de tek başınalığın öğretileriyle büyüyorum okula yeni başlamış bir çocuk kadar.
huzuru aramak için geçen yıl eylülün ilk akşamında terkettiğim büyük şehire, vadetmesede huzuru yarın sabah ilk otobüsle büyümek için tekrar dönüyorum.

''çok üzülme, çok susma, çok darılma, çok ağlama, çokta kitap okuma dedi annem
çok terleme, çok yorulma, kitaplarında boğulma, yalnızlığına çokta alışma''
(teoman-...dedi annem)

2008-10-13T23:07:00.001+03:00

büyük düşler...
hiç beklemediğin anda olur güzel şeyler diye düşünürdüm, çocukken annemin anlattığı masalları dinlerken.
külkedisi umudunu kesip ev işlerine dalmışken gelmişti bir hayatı değiştirecek sihirli değneğe sahip peri beklenmedik bir yerden.
pamuk prensesi tekrar hayata döndürecek prens belirmişti yedi cücelerin önünde beklenmedik bir köşeden.
hiç beklemediğim bir zamanda beklemediğim bir işe kabul edildiğimi öğrenince farkettim ki; çok büyük beklentilerle yaşıyorum ben.olmayacağını bildiğim şeyleri bile gerçekleştirme hayaliyle uykularımı kaçırıyorum.hayal kırıklıklarımı görmemezlikten gelip birikmelerine izin veriyorum.
sonra işler kontrolümden çıkınca hayal-gerçek karışımlarla kurduğum dünyanın üzerime yıkılmasını izliyorum.sonunu kendim hazırladığım enkazın altında nefes alamıyorum, boğuluyorum ben.

2008-10-08T13:50:00.002+03:00

kapamış perdelerimi içe doğru yolculuklarımı derinleştirmişken,
gelecek daha karanlık olsun diye gözlerimi sımsıkı kapamışken,
geçmişi en güzel film sanıp hergün tekrar tekrar izlemeye başlamışken,
mutsuz olmak için sudan bahaneler üretmişken,
ıssız bir adaya düşünce yanıma alacağım üç şeyden bile vazgeçmişken,
en önemlisi de ne yapacağımı hiç bu kadar şaşırmamışken,
tam da zamanında yetişti bir el alıştığım karanlığı aydınlatacak düğmeye basmak için.
ve her yer aydınlandı...
mezuniyet, eve dönüş, geri dönme umuduyla bırakılan eşyalar, hazırlanan boş bavulla tekrar istanbul, hayal kırıklıkları, beşyüz kilometre, tekrar ev, eve alışma,gidiş geliş, ev, benim hala umudum var, ev, alışıyorum, ev, karanlık, karanlık, karanlık...
hayatımda bir dönem kapandı
artık ''iş''li, ışığı görebilmenin verdiği gururla biraz daha güçlü ve çok yakında ''istanbul yolcusu'' yum.

2008-09-30T15:13:00.010+03:00

..............
bişey söyleyecektim ama unuttum.
parmağıma kurdele bağlasam ya da avucuma yazsam,
yine unutabilirim.
bana sürekli hatırlatması için birini kandırsam,
ya o unutursa, bende unutmuş olacağım.
izlediğim güzel filmlerin sonunu unutuyorum ben,
romanların okurken kendime benzettiğim kahramanlarını
hayatıma şöyle geçerken uğramış insanların adlarını
hiç bulamadığım yerlerde kaybedilmiş ama nedense kaydedilememiş anılarımı
gördüğüm güzel bir rüyayı bile sabah kimseye anlatamadan unutuyorum ben.
diyorum ki; unutuluyosun.

2008-09-29T03:49:00.006+03:00

kendimle konuşuyorum...
tüm ışıklar kapanıp her yer karanlık olmadan uyuyamıyorum ama elektrikler kesildiğindeki karanlıktan çok korkuyorum. camdan dışarıyı izleyerek kahve içmesini seviyorum ama havalandırma boşluğuna bakan odamın camını çok özlüyorum. gerçeklerden kaçmamaya söz veriyorum ama her sabah sadece beni güzel gösterdiğine inandığım aynaya bakıyorum. her canım sıkıldığında ağlamam gerektiğini sanıyorum ama çoğu zaman ağlarken ağladığım şeyin ne olduğunu unutuyorum.
haklısın galiba, ben bile bazen ne istediğimi bilmiyorum.

2008-09-23T20:11:00.005+03:00

keşke biri bana biz ayrı dünyaların insanlarıyız dese , bende inansam. işte o zaman yaşadığım garip durumları anlamlandırabilirim ve sorgulamaktan vazgeçerim;
neden kendimle konuşacak bu kadar çok şey bulduğum halde başkalarıyla konuşacak tasarruflu kelimelerim olduğunu;
benden bağımsız hareket ettiğini düşündüğüm çok çabuk küsüp kaçan uykumun bu umursamaz başıboşluğunu;
hergün aynı saatte durakta olan otobüsün önemli bir işim olduğunda neden ben gelmeden iki dakika önce gelip beni peşinden koşturduğunu;
yalnızken hiçbir şeyi düşürüp kırmadığım halde kalabalık mekanlarda elimi değdiğim her bardağın neden kendini ordan oraya savurduğunu;
ne yapacağımı şaşırdığım durumlarda önüme çıkan seçeneklerde neden bir f)hiçbiri şıkkının yokluğunu...
ayrı bir dünyanın insanı olduğuma inansam içimdeki gevezeyi, oyunbozan uykumu, alaycı otobüsü, şakacı bardakları yaşadığım bu ayrı dünyanın özgür bireyleri kabul eder,sorgulamaktan vazgeçer, ne yaptıklarıyla ilgilenmez ve hangisine daha uzun yıllar katlanmak istersiniz sorusuna f)hiçbiri derdim.

2008-09-22T01:41:00.005+03:00

duygusal sanrı...
içinde sen olan bir hayal kurdum ve içimde senli günlere döndüm. gidince o günlere gördüm ki adeta bir dev aynası gibi büyüttükçe büyütmüşüm ben seni, eminim sen bile tanımazsın anlatsam sana sen sandığım içimdekini. ama bazen görülen güzel bir rüya gözlerini tekrar kapamak için iyi bir sebebtir, çok geç farkettim hayaller sadece olmayana inanmak içindir.

2008-09-18T21:08:00.008+03:00

çocukken olduğu gibi şirinleri izlemek için erkenden kalkabilirim; eğer annem saat dokuz buçukta '' geç oldu yat, uykunu al'' diye uyarırsa
oyunum bitmiş oyuncaklarımı kaldırayım diye düşünerek dağınık eşyalarımı toplayabilirim; eğer sonra ödül olarak en sevdiğim pastadan varsa
sınıf kütüphanesinden almış gibi yapıp okuyup hemen teslim etmenin verdiği mutluluğu yaşamak için kitaplarıma daha çok zaman ayırabilirim; eğer okuduktan sonra kırmızı kurdele takacak biri olursa
evciliğe çağırıyormuş gibi davranıp uzun zamandır aramadığım arkadaşlarımı arayabilirim; eğer bir saklambaç oyununda bulunmaz sandıkları yerlerini bulmuşum gibi şaşırırlarsa
küçücük dünyamın kocaman olduğuna inanmak ve kendimi dünyanın merkezinde sanmak en önemlisi de herşeye yeniden başlamak için bir süreliğine çocukmuşum gibi davranmak istiyorum.

2008-09-13T20:47:00.004+03:00

alışkanlıklar....
ben değiştirebilseydim hayatımdaki küçük şeyleri;
yastığı kafamın üstüne koyarak değil, kafamı yastığın üzerine koyarak uyumak isterdim. böylece gecenin soğuk ve temiz nefesini ciğerlerimde hissedebilirdim.
yemeği sol elimle değil sağ elimle yemek isterdim. böylece masada farkeden birinin günah uyarılarını işitmezdim.
hava-i fişekleri hiç korkmadan izlemek isterdim. o siyah gökyüzüne püskürtürken renklerini bende istersem korkularımı yenebileceğimi bilirdim.
elli rakamını uzatmadan söylemek isterdim. böylece bu rakamı söylemekten bu kadar kaçmaz, avea numaramı da ezberleyebilirdim.
dağınık değil düzenli birisi olmak isterdim. eşyalarım düzelttikçe beynimdeki düşünceleri de yerli yerine yerleştirebilirdim.
geceleri gözümü kapatır kapatmaz uyumak isterdim. böylece saatlerce düşünmez düşündüklerimi de rüyalarımda devam ettirmezdim.
ben hayatımda değiştirmek istediğim hiçbir şeyimin olmamasını isterdim. böylece kabullenmenin huzursuz huzurunu içimde doyasıya hissedebilirdim.

2008-09-11T20:39:00.004+03:00

vapurdaki aptal çocuk...
sanırım çok fazla izlemiyorsun yeşil çam filmi; boğazı seyredeceğim derken kaçırdın en güzel sahneyi.
eğer kafanı kaldırma zahmetinde bulunsaydın; eminim hayatının aşkıyla karşılaşacaktın.
şimdi biraz çocukluğuna inelim, külkedisini baloya çekende ilk görüşte aşk değilmiydi; acele et istersen, tekrar bulamaya bilirsin ayakkabılarım camdan değildi.
hem bak boğaz, ışıklar, kız kulesi neden bu an ölümsüzleşmesin; bak iyi düşün bu fırsatı bir daha eline geçiremezsin.
ben konuşurken seninle içimden, vapur iskeleye yaklaşmış farkedemedim; acelen vardı galiba hemen inmişsin, koştum ama yetişemedim.

2008-09-09T14:40:00.002+03:00

kaçış...
gerçeklerden kaçabilirmiyim kendimle küçük bir oyun oynasam; hiç bilmediğim bir otobüse binip tanımadığım bir şehirde yeni bir hayata başlasam; umarsızca kalabalıklara karışıp kendime bile yabancılaşsam; nasılsın sorusuna verilecek tüm cevaplarımı saklasam; kaçılır mı gerçeklerden kötü bir rüyadan az sonra uyanacakmışım gibi yaşasam.

2008-08-29T00:35:00.003+03:00

daha farklıydı sanki herşey önceden.içimde bir çocuk yaşardı arasıra kendini hissettiren. hayat biraz donuklaştığında ruhumu basıp kaçtığı zillerle harekete geçiren. ağladığımda hırkamın kollarına gözyaşımı silersem daha çabuk kuruyacağını söyleyen ya da iyileşeceğini her yaranın öpülen. hayatı ibaret olan sadece evcilikten.
ama; mutlu olamıyorsa küçük bir elma şekerinden ve de heyecanla beklemiyorsa hiçbir haberi bu beden;sanırım o çocuk gitmiş biyerlere misketlerinin peşinden.

2008-08-17T19:30:00.003+03:00

mektup3...
bilmem kaç yıl önce bu satırları dört gözle bekleyen sen;
şimdi düşünüyorum da bence biz hayatı yanlış anladık. aynanın karşısına geçip ''mühürlü kaderim ben gibi erirmisin'' i her zerremizde hissederek söylediğimiz günün ertesinde herşey düzelecek sandık.her yıl hayatımızda yeni bir sayfa açtık ve her harfini birlikte karaladık. birlikte kurduğumuz her hayalin gerçekleşeceğine inandık ve her hayal kırıklığında; çabuk düzelmesi için herşey birbirimize yaslandık. zaman ilerlesede, şehirler değişsede, yaşantımızdan kıymet bilmezler geçip gitsede biz birbirimizden hiç ayrılmadık.biz birbirimize gerçek bağlarla bağlandık; belki de bu yüzden ne kırıdık ne alındık ne de darıldık.
galiba biz seninle en zor olanı başardık; büyüyen herşeye inat hep 16 yaşımızda kaldık.

2008-08-14T16:08:00.002+03:00

mektup2...
bilmem kaç yıl önce sana birşeyler yazmak için köşesine çekildiğim oda;
bilseydin içinde kendini senden büyük gören bir kızın yaşadığını belki de onu kaybetmemek için daha bi sağlam tutardın duvarlarını. pencerenden bakıldığında herşey o kadar küçük ve beyazdı ki işte o da bu yüzden herşeye senin pencerenden bakardı ama birşeyi bilmeden baktı. aslında senin onu sarıp sarmaladığın duvarların camdandı, işte bu yüzden çabuk kırıldı ve hiçbirşey senin duvarlarının arasındaki kadar güzel kalmadı.

2008-08-10T15:19:00.001+03:00

mektup...
bilmem kaç yıl önce sana birşeyler yazmak için eline kalemi alan kız;
o kadar masumdun ki o resimde, zihninde gerçekleşmeyecek hayaller inşa olurken, kalbinde daha da bir büyürdü geçmiş hüzünler. gözlerin dalıp gittiğinde hangi güzel okyanuslardı aklına gelen. oysa sihirli bir değnekle değişmeyecekmiydi bütün bu serüven. yırtık elbiselerinle süpürürken acılarını, çok uzakta değildi sahipsiz ayakkabının ayağına uyması ama unuttuğun tek birşey vardı; balkabağı sadece gece yarısına kadar saray arabasıydı, sonra herşeyin eskiye dönmesi kaçınılmazdı.

2008-08-02T15:24:00.004+03:00

gelişigüzel hazırlanmış bir test sorusunun yanlış şıklarından biriyiz
üç yanlış bir doğruyu götürürse, sence işaretlenebilirmiyiz...

2008-07-31T21:27:00.004+03:00

peşinden koştuğum şeyi elde ettiğimde hayal kırıklığına uğrama korkusu çoğu zaman vazgeçirmiştir harekete bile geçmeden.

ama romanın kahramanı koşmuştur; herşeyden vazgeçerek, zorlukların üstesinden gelerek, biran bile vazgeçmeyerek ve koşmuştur kitabın sonunu hiç düşünmeyerek.
roma imparatorluğunun sosyal yaşamını, neronun şiirlerine ilham olması için romayı yakmasını, ilk hristiyanların karşılaştığı zorlukları anlatan romanı okuduktan sonra düşündüm: acaba bigün harekete geçme cesaretini kendimde bulursam, ayağa kalktığımda biride benim arkamdan seslenir mi ''quo vadis?''???

2008-07-27T02:30:00.003+03:00

bence,
bir bilge bana mutluluğun formülünü söylese çok geçmeden unuturum,
gizli hazinelerin haritasını verse yanlış yolda kaybolurum,
ışığı takip et huzur orada derse yaklaşmadan kör olurum,
bişey beceremeyeceğimi anlayınca bilge, huzurundanda kovulurum,
ama yinede merak ediyorum bu kötü talihimden nasıl kurtulurum?

2008-07-23T16:54:00.000+03:00

pembe gözlüklerin sonu...
üç arkadaştan ikisi geldikleri mekanın güzelliğini seyrederken üçüncüsü gözüne ilişen boş sandalyeyi istemek için karşı masaya doğru ilerledi. adam tabiki alabilirsiniz derken yan masayı izleyen çocuğunun elini sıkı sıkı tutmasına bir anlam veremedi. çocuk babasının elini sıkarken masadaki kıza doğru yönelen adamı akşam izledikleri dizideki katile benzetti. kıza doğru eğilen adam birşey içermisiniz dedi. kız uzun zamandır bu mekanda birlikte güzel vakit geçirdikleri arkadaşını ne kadar özlediğini düşünürken onun en sevdiği içeceğin adını söyledi ve telefon numarasını çevirdi.
tamda bu sırada uzandığı yatağından çok sevdiklerini surlarının içine hapsetmiş şehri düşünürken arkadaşı, bu anı bölen şeyin uzun zamandır çalmadığı için melodisini unuttuğu telefonu olduğunu farketti. telaşla yatağından kalkarken elini çarptığı pembe gözlüklerinin düşüşünü hissedemedi. yavaşça yere düşen pembe gözlüklerden çıt diye bir ses atmosfere doğru yükseldi.
telefonunu kapattıktan sonra arkadaşı, tamda şimdi ihtiyacı olduğunu düşünerek pembe gözlüklerine yöneldi. yere düşüp kırıldığını gördüğü pembe gözlüklerinin bu kadar hassas olmasına bir anlam veremedi ve birkaç gündür hazırda bekleyen bir damla yaş saklandığı yerini terketti.
gökyüzündeki yerlerinden olan biteni izleyen iki melek birbirine bakarak bundan sonra olacaklar için endişelendi.

2008-07-15T15:26:00.003+03:00

hayalkahraman yapılış tarifi
öncelikle çevremizden duyduğumuz, gördüğümüz yada bize anlatılan bir isim ve cisim alıyoruz.
sonraki aşamamızda isim ve cismin yanında ek olarak edindiğimiz karekter özellikleriyle; kendi beğendiğimiz, olmasını istediğimiz, görünce sevineceğimiz özellikleri harmanlayıp cismin içine dolduruyoruz.
içini güzelce doldurduğumuz cismimizi zihnimizin hayallere en aşina lobunda bir süreliğine bekletiyoruz.
özelliklerini özümsemiş, onlarla bütünleşmiş hale gelen cismimizi son aşama için çıkarıyoruz.
son aşamada cismimizin içinde aktif olarak bulunacağı birkaç hayal kurup onu iyice benimsiyor ve ona alışıyoruz.
sonuç hayalkahraman tüm görkemiyle hazır.
ben denedim;yapım aşaması her nekadar eğlenceli olsada sonuç çoğu zaman hayal kırıklığı olabiliyor.

2008-07-14T15:20:00.000+03:00

herşeye muhalifsin, başımı ağrıtıyosun, artık susmanı istiyorum dediğim halde hiçbir lafıma kırılmayan; giderken bir yerlere gelmesin diye benimle kaçmak için yaptığım türlü oyunlara kanmayan; yatağa yattığımda arttırdığı eleştirilerinin dozuyla uykumu kaçıran; ondan kurtulmak için yaptığım sağır taklitlerine hiç aldırmayan;
içimdeki ses, sessizliğin nasıl bişey olduğunu anlamam için sadece bir yarım saat beni kendimle başbaşa bırak.

2008-07-13T00:24:00.002+03:00

çöp saati...
uyumak için yatağa uzandığımda normal seyrinde rutin şeyleri düşünen beynim uykuya dalmadan az önce başka bir kimliğe, başka bir hayata bürünüyor ve çok başka şeyleri düşünmeye başlıyor.
bazen sözde katıldığım yarışma programında kendime nasıl oy toplarımı düşünürken, bazen dünyayı kurtaracak projemi rakiplerimden gizleme planları yaparken, bazen öldükten sonra meleklerin sorularına vereceğin cevapları düşünürken yakalıyorum kendimi
ama bu kimliğini şaşırmış eylemlerin en iyi yanı beynimin bu düşüncelere geçtiğini farketme anım bir iki saniye sonra uykuya dalacağımı anlama anım oluyor.
uzmanlar nasıl açıklıyor yada herkese oluyor mu bilmiyorum ama bence;
beynim benim uyku moduna geçmek üzere olduğumu farkedip dur fırsat bu fırsat şu bilinçaltı çöplerini bi dışarı çıkarıyım deyip harekete geçiyor.

2008-07-03T12:41:00.004+03:00

küçükken camın karşısına geçer değişim hayalleri kurardım. sihirli değneğimi önce kendi hayatıma dokundurur; evim, arkadaşlarım, mahallem derken dünyayı değiştirmeyi bile listeme alırdım.
şimdi değişen herşey benim en büyük düşmanım; bense onlarla bitmez tükenmez bir savaştayım.

2008-06-27T00:43:00.004+03:00

acemi romancı...
kusursuz bir romandı yazmak istediğim.çok öncelerden beridir keşfettiğimi sandığım edebiyat yeteneğim ve bir beyaz sayfaydı elimdeki tek geçer nedenim. küçüklüğümden beri masallara aşina zihnim bi kahraman çizdi önce kendine, hiç beklemediğim ve nereden çıktığını bilmediğim. yavaş yavaş şekillenirken ve yerini sağlamlaştırırken prensim; basit bir tv dizisine ucuz bir senaryo yazıyor gibi her harfinde çıkmaza giriyordu kelimelerim ve sanki daha başlamadan bitmek istiyordu anlamsız cümlelerim. sonra romanın adını yazmaya gitti ellerim. ''bu işte bir mantıksızlık var'' işte bundan ibaretti tüm serüvenim.

2008-06-25T14:47:00.008+03:00

gülüşleri birbirine karışırken anne içeride ütü yapıyordu.

ütü, ütü tahtasının üstünde gidip geliyordu.

hiç ilerlemiyordu.

gidip geliyordu.

hayat kadar tekdüze.

arada bir püskürtmeye bastığında duman çıkıyordu

o kadar.

gömlekler aynı gömlekler, ütü aynı ütü.

hıdır kişisel gelişiyor, sy:116, ahmet şerif izgören

2008-06-19T23:50:00.005+03:00

''arafta kalmış ruhlardanız biz, hiçbir yere ait değiliz, arada bi yerlerdeyiz ve yokoluşu beklemekteyiz.''

mart ta arkadaşımın mesajına karşılık yazmıştım hissederek ; haziranda bi solukta okudum elif şafak'ın muz ve çikolata kokan romanını yine yoğun bi şekilde hissederek. arada kalmışlık, aidiyetten uzaklık son zamanlarda ruhumun derinliklerine işlemişken aynı sonu yaşamak istemediğim için romanın esas karekteriyle muz ve çikolataları rafa kaldırdım bi süreliğine. ve en ait olduğum yere evime döndüm kitabın hemen bitiminde.

2008-06-19T23:06:00.002+03:00

bir haftadır tek bir günden ibaretmiş gibi yaşadığımı sandığım yeni güne gözlerimi açmaya çalışırken farklı birşey oldu bu sabah. uzun zamandır siyah beyaz görmeye alışık gözlerim bi renk seçti bi yerlere gizlenmiş. bir işe yaramadığını bildiğim ama ara sıra takmayı sevdiğim pembe gözlüklerim miydi farkettiğim. iki ay önce gittiğim bir şehirde takmaktan eskittiğim ve kurtulmak için unutmuş numarasıyla getirmediğim. sanırım dönerken gözlüklerimdende pembe biri tarafından konulmuştu bavuluma. sonra yavaşça kalkıp gözlüklerimi taktım ve tüm gücümle bağırdım. ''artık hiç olmadığım kadar iyimserim''

2008-05-14T00:02:00.002+03:00

bakış açısı
olduğu gibi değil, olmasını istediğin gibi bakıyorsun ya bi gün baktığın yerde gerçekleri görürsen dedi.

2008-05-13T23:47:00.005+03:00

yeniden başlamak zor geliyor.işte bu yüzden labirentin çıkış noktasını bilmemezlikten geliyorum. tam da tıkandığım yerde bekliyorum ne bir adım ileri ne bir adım geri...çıkışı arıyormuş gibi yaparken bi yerlerde gizlenmiş sihirli aynaya raslayıp tüm gerçekleri işiteceğim belki.
tüm gerçeklere gözüm kapalı, kulağım tıkalı.

2008-04-22T17:41:00.003+03:00

içimdeki yabancı
uzaktan izliyorum herşeyi tıpkı bir yabancı gibi, mücadele etmekten yorulmuş yorgun bir savaşçı gibi, kendi geleceğine meraksız bir medyumun ta kendisi, ama açabilse ellerini ya da bir adım daha direnebilse diğeri herşey bir anda değişecek sanki, galiba kendi hayatıma bile yabancılaşıyorum şimdi.

2008-04-03T23:28:00.003+03:00

uçan bi balona bağlayıp benden önce gitsin isteyeceğim kadar boş bavulum.
ne taşımaktan yorulduğum fazlalıklarla ne oyuncu bulmakta zorlandığım senaryolarla doldurdum
alışkanlıklardan, alışılagelmişliklerden ve alışılmak istenenlerden arındı bavulum.
yeni şeylerle dolsun diye hiç olmadığı kadar boş bavulum.

2008-04-03T23:15:00.005+03:00

bana uzun mektuplar yaz...

içinde kendimi bulacağımı düşünmüştüm okurken. uzun mektuplar hayal ederken, evet ordaydım bir deftere sırlarını dökerken ve gönderilmeyecek uzun mektuplar yazarken. sonra düşlerken hayal ederken. ama en ilginci aynı sonu yaşarken...

bu film sensiz anladım, son karede ağladım, yazıları akıttım, ışıkları yaktım, girdiğim kapıdan çıktım, kırıldım ama o tarafı duvara yasladım, ağladım ama bi mutlu sona bağladım...(nil karaibrahimgil sinema)

2008-03-25T20:59:00.002+02:00

görmemeyi dilerdim bu kadar şeyin üstüne. kim olduğunu bile merak etmezken, sen karanlıktaki silüet keşke saklasaydın kendini benden..

2008-03-17T20:47:00.002+02:00

cuma günü gittiğim göz doktorum iyileşmem için bana cam bir fanusta yaşamamı önerdi. o sıralarken önerilerini benim aklımda bi resim belirdi
aslında bi cam fanusta yaşıyordum ben
sınırlarını kendim çizdiğim, küçük dünyamda büyük okyanusları hayal ettiğim, suyumun hiç bitmemesini istediğim, kazayla çıkarsam öleceğimi hissettiğim ve birgün kendi sularımda boğulacağımı bildiğim.
evet bi cam fanusta yaşıyodum ben. ama bunu ne doktor bilebilirdi ne de ben ona itiraf edebilirdim...

2008-03-10T21:31:00.002+02:00

sonradan öğrenilen herşeye....
okumayı yazmayı yeni öğrenmiş bi çocuk gibiyim. şaşırmış, ağırlaşmış ve bi o kadar da kafası karışmış...

2008-03-09T17:19:00.002+02:00

belki böyledir...
belki
iki şehrin arasında bi durakta tek başıma kalmışımdır.
belki
durdurmak istediğim hiç bir otobüs durmaya yanaşmamıştır.
belki
içimdeki melekler bi süreliğine izne ayrılmıştır.
belki
zihnimde dolaşan şeytanlar beni kötü sonlara inandırmıştır.
belki
'herşey güzel olacak' demek için hiç bir sebebim kalmamıştır.
belki
şuanda ağlamıyorumdur, gözüme toz kaçmıştır.

2008-03-08T21:07:00.002+02:00

acemi doktor
dün sabaha karşı zorlu bir ameliyata başladım; masaya uzanmış yorgun bedeni görünce, yapacaklarıma hayıflandım; önce kalbi açıp tüm kırıklıkları alçıladım; davranışları yöneten beyni kalbe bağladım; ruhtaki kirleri tek tek sabunlu suyla yıkadım; akılsız başın cezasını çeken ayaklara vitamini depoladım; ayağa kalkmış sinirleri sakinleştirmek için bi iğne yaptım; bağırmaya engel olsun diye ses tellerinin wolümünü azalttım.
güneş doğmaya yakın kendi ameliyatımı başarıyla tamamladım.

2008-03-03T17:44:00.004+02:00

monoton hayat
hergün aynı şeyleri yapmak;
başı sonu belli olmayan bir yolda kaybolmak gibi
hergün aynı şeyleri yapmak;
dipsiz bir kuyudan kurtarılmayı beklemek gibi
hergün aynı şeyleri yapmak;
amansız bir hastalıktan iyileşme umudu gibi
hergün aynı şeyleri yapmak;
çok ciltli bir ansiklopediyi okumak zorunda kalmak gibi
hergün aynı şeyleri yapmak;
dünyayı yürüyerek dolaşmaya çalışmak gibi
hergün aynı şeyleri yapmak;
benim hayatımın vazgeçilmezi

2008-03-01T23:08:00.000+02:00

yalnızlığın dibine vurduğum şu günlerde galiba eskisinden çok özlüyorum eski günleri, özlemleri , hayalleri..
zamanı durdurmak isterdim...ve geriye sarmak...hayallerde kalanları yaşamak...ve birdaha asla olmayacak hayalleri kurmamak...

2008-02-27T23:10:00.000+02:00

istanbul'u terketmeme çeyrek kala...

...hala tepkisiz kalbim bütün olan bitene
korktum, fırtına öncesi sessizlik mi diye
alışmaya çalışmıştı sanırım herşeye...
çok ilginç ama hala akmadı gözümden yaş. uzun zamandır yaşadıklarım nerede birikiyor, ne zaman ortaya çıkacak merak ediyorum.
yazdığım senaryolar oyuncusuz kaldı ve ben yine elleri bomboş toplamaya başladım eşyalarımı.
sonra bişeyi farkettim bu filmin sonu böyle olmamalıydı.
ama elimden birşey gelmiyordu.
sonra devam ettim bavula koymaya eşyalarımı.
aslında tanıdıktı bu sonlar bana; belkide bu yüzden kolay toparlanıyordu eşyalarım.
sonra tekrar düşündüm nereye gitmeliydi eşyalarım.
bıraktım eşyalarımı toplamayı.
aslında ben onları hiç toplamamıştım.
yeni bir hayatı hayal ederken, aynı şeylere alışmak için öyle kalmalıydı eşyalarım.
yine dağınık, yine karışık ve yine toplanmamış...

2008-02-27T18:06:00.001+02:00

pembe dizi
zaman akıp giderken bi yerinden tutup yakaladım.
sonra biraz yavaşlasın diye olmadık işler yaptım.
yazdığım senaryoda kendime en iyi rolü kaptım.
bu romantik komediye herkesten çok ben kendim inandım.
ellerimde hayal kırıklıkları biriktiğini görünce,
bu filmin sonuna en çokta ben şaşırdım.

2008-02-24T15:38:00.001+02:00

fazlalık eşya
geride bıraktığı yıllarla birlikte yerini yenilerine bırakan,
şimdi terkedildiği köşesinde elden çıkarılmayı bekleyen,
nereye konulacağına karar verilemeyen,
bir bilinmezin içine sürüklenen,
fazlalık bir eşya gibiyim ben.

2008-02-23T14:33:00.001+02:00

sana...
...beni nereye götüreceğindan emin olamadığım bir arabanın içindeyim, cama vuran yağmur taneleri, karanlık sokakları izlerken aklımda bir düşünce "sen olmazsan ne olurdu?"
...yaşadıklarından yorulmuş bedenim, işte sonunda istediğim yerdeyim, bilgisayarın ekranında birleşirken kelimeler iki yorgun kalp savaşını vermekte bitmekte olan herşeyin. aklımda bir düşünce "sen olmazsan ne olurdu?"
...gecenin karanlığında ölümle yüzleşmekte ruhum, uykularımı kaçıracak kadar huzursuzum,birşey düşündüm sonrada unuttum ve en önemlisi bugün ben seninle yeniden doğdum.
senin için edebi şeyler yazmaya çalışarak duygularımı gölgelemeyeceğim. işte sana gerçek duygularım.
benim hayatım seninle anlam buldu, yaşadığım herşey seninle güzelleşti ve ölümsüzleşti. sen olmasaydın ne olurdu sorularım cevap buldu. evet sen olmasaydın da ben olurdum, yaşardım ama hangi anım bu kadar güzel ve eğlenceli olurdu. mesela espiriler bu kadar komik olurmuydu, anıları bu denli biriktirirmiydim ceplerimde nasıl olsa anlatacak bi sen olmasan bile.
biz seninle ilk başladıktan sonra herşeye; herşey çok güzeldi ve çok muhabbet tez ayrılık getirdi. biz aslında çok kolay bulacakmışız gibi çabuk harcadık birbirimizi. tadı müthiş bir pastayı hemen bitirmek ister gibi.
ama beraberde yapamadık ayrıda, aslında kolay çözemedik şifremizi.
o kış gününde yalnız kaldığım zaman istanbulda, sende vardın yanımda, bir telefon uzağımda. sonra nazar değmişti bir bakıma ve kavga etmiştik bir hiç uğruna.herşeye rağmen yanımda olacaksın sanmıştım, herşeye rağmen yanında olacağım sanmıştım.
böyle kötü geçti günler ve biz sanki yapışık ikizler, hiç kopamadık birbirimizden
ve bugün
sen olmazsan ne olurdu?
işte sen yoktun, artık istediğimde telefonda bile değildin.
ve ben;
sen olmadığında ne komik espiriler yapabildim ne de sana anlatacak birşeyler biriktirdim.
işte ben sensiz; siyah beyaz tabloda bir palyaço gibiyim.

2008-02-23T14:24:00.000+02:00

bir masalda olmak istedi kız...
sonunda gökten üç elma düştüğü, herkesin dileğinin kabul olduğu
bir masalda olmak istedi kız...
esas oğlanla esas kızın kavuştuğu, prensesi prensin öptüğü
bir masalda olmak istedi kız...
kötülerin kaybettiği, iyilerin kazandığı
bir masaldaydı kız...
karanlık bir ormanda ilerlediği, karşısına iyi kalpli avcının yerine kötü cadının çıktığı, çiçek yerine diken topladığı, 7 cüceler yerine kurtla karşılaştığı
bir masaldaydı kız...
önüne üç yol ayrımının çıktığı ve her kapının aynı yere çıktığı
ve bir masaldaydı kız...
sonunun başından yazıldığı, ne kadar uğraşsada değişmeyecek olan kötü sonların çakıştığı